ผ่าง!!! ขวดนมยี่ห้อ Babydallถูกหยิบออกมา

ผิดคาด!!!

จินรีบหยิบขวดนมยัดปากหนูน้อยคาเมะแล้วจัดการอุ้มคาเมะที่ดิ้นแด่ว ๆ

มาอยู่ในท่าป้อนนมลูก
(มันไปเอามาจากไหนว่ะ:คนแต่ง)(ของชั้นเองมีปัญหาเรอะ!!! : จินตะโกน)
"เงียบซะ ๆ โอ๋ ๆ ๆ อย่าร้อง" จินโอบคาเมะพยายามลูบหัวลูบหาง

แล้วอุ้มไปยังเตียงนอน

...เค้าบอกว่าเด็กร้องเค้าว่าเด็กหิวนม...

คาเมะพยายามดิ้นแต่ก็ไม่สามารถขัดขืนได้ ก็คนที่อุ้มเค้าเล่นจับขวดนมยัดปากแน่นเลย

มีเพียงน้ำตาที่เล็ดออกมา
...แหวะ ขวดนมกลิ่นแปลก ๆ ...

"หู้ย กว่าจะเงียบได้" จินปาดเหงื่อ และวางเด็กน้อยคาเมะนอนลงบนเตียง

แต่มือก็ยังยื่นไปยัดขวดนมต่อ
ไม่สนใจเด็กน้อยที่พยายามงัดขวดนมออกจากปาก
"อืม.....โอ้ย เอาออกไปเลยน่ะ" เด็กน้อยคาเมะปัดมือของจินออกเพื่อให้ปากตัวเอง

เป็นอิสระแล้วลุกขึ้นมาตั้งท่าจะแหกปากร้องไห้อีก
แต่จินก็รีบคว้าตัวกอดเอาไว้

"เฮ้ย !! ไม่เอาไม่ต้องร้องแล้ว ขอโทษ ๆ ๆ " จินกอดปลอบ

อย่าร้องน่ะเดี๋ยวชั้นได้ตายจริง ๆ แน่คราวนี้

...เค้าบอกถ้าเด็กงอแงให้กอดปลอบ...

"คุณเอามือออกไปจากตัวผมเลยน่ะ ฮึก คนใจร้าย ฮือ"คาเมะร้องไห้กระซิก ๆ เบา ๆ

"ถ้าปล่อยเธอก็จะแหกปากดังกว่านี้ ไม่เอาอ่ะ" จินเข็ดขยาด

ไม่เอาแล้ว หูช้านนนนจะทะลุ ไม่เอาไม่เสี่ยง
จินกระชับวงแขนกอดเด็กน้อยแน่นกว่าเดิม
"หยุดร้องซะนะ คนดี๊คนดี" จินส่งยิ้มฝืน ๆ ไปให้
"คุณมันใจร้าย ฮึก ใจร้ายจริง ๆ เลย" เสียงร้องเริ่มเบาลง ๆ จนในที่สุดก็หยุดร้อง

จินก้มลงมามองเด็กน้อยในอ้อมกอดที่ตอนนี้หยุดร้องไห้ แล้วก็หยุดดิ้น
...ชิ แค่ไอ้เด็กขาดความอบอุ่นดี ๆ นี่เอง แถมยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอีกตะหาก...

เด็กน้อยซุกไปที่อกหนาพลางหลับตาคิดถึงแม่ที่จากไป น้ำตาได้รื้อขึ้นมาอีกครั้ง
..แม่ครับ คนใจร้ายคนนี่ทำไมเค้าต้องกอดผมด้วยล่ะ แถมผมก็รู้สึกอบอุ่นดีจังเลย...

เมื่อเห็นน้ำตาจินก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน แต่คนอย่างเค้าไม่เคยแสดงความเห็นใจใครมาก่อน

".ขอโทษ..." จินพูดออกมาเบา ๆ แต่ก็ดังพอที่เด็กน้อยคาเมะจะได้ยิน
"......" เด็กน้อยคาเมะเงยหน้าขึ้นมาดูทันที
"ขอโทษจริง ๆ เหรอ"
"เออ"
"งั้นใบเสร็จนั่นล่ะ"

"อืม ไม่ต้อง" จินส่ายหน้า
"ใบอะไรนั่นผมก็ไม่ต้องเขียนแล้วใช่ไหม"
"อืม"
"เย้ !!" เด็กน้อยคาเมะเผลอกระโดดกอดคอจินแน่น

ฉ่า !!!

ผลของการกอดจากเด็กน้อยนั้นมันทำให้จินรู้สึกหน้าแดงขึ้นมาซะเฉย ๆ
แก้มนุ่มเนียนของคาเมะบังเอิญมันมาเฉียดปลายจมูกของเขาพอดี
ซึ่งรู้สึกได้ของกลิ่นหอมหวาน แม้จะผ่าน ๆ แต่กลิ่นหอมก็หอมจนจินชักจะติดใจซะแล้วสิ
ใจเย็นไว้จิน ๆ นั่นเด็ก ท่องไว้เด็ก

...หอมจัง...

"ขอบคุณมากครับ" คาเมะผละจากอกจินแล้วส่งยิ้มหวานให้ เล่นเอาจินใจเต้นแรงตุ๊บ ๆ
อืม จินตอบส่ง ๆ ไปงั้นแหละ แล้วแอบเสมองเพดาน

ไม่ให้เด็กน้อยเห็นหน้าตาที่แฝงด้วยความเจ้าเล่ห์
แต่สังเกตุมือไม่ยอมปล่อยซักที
ใสซื่อจริงเลยเด็กคนนี้ ปล่อยให้เด็กมันตายใจแล้วหลอกทีหลังจะง่ายกว่า

หึหึ จินได้แต่ตะโกนร้องบอกแผนการอันชั่วร้ายในใจ
(แกจะหลอกอาราย นั่นเด็กน่ะโว้ย)

ฝ่ายอีกาที่นอนสลบไปเพราะเสียงปรอทแตกของคาเมะเริ่มฟื้นขึ้นมา

เห็นเด็กน้อยคาเมะกะจินกำลังนั่งกอด
กันบนเตียงแถมดูสีหน้าของคาเมะสิ ดูมีความสุขซะเหลือเกินโอ้วววววววว

ช๊อค!!! ช๊อคซีนีม่า!!!
ไม่เจงงงงงงงงงงงงงงง ไอ้จิน ไอ้ปีศาจแกทำอย่างงี้ได้ยังงายยยยยย!!!

เสียงของอีกาดังลั่นไปทั่วรัศมี 5 กิโลเมตรเป็นอย่างต่ำ
อะไรของแกว่ะไอ้กาบ้า จินหันไปทางต้นเสียง คนกำลังจะหลอกเด็กอยู่

แหกปากมาได้
แก นั่นเด็กน่ะ แกยังทำได้ลงคอ!!! แล้วก็หยุดเรียกอย่างงั้นได้แล้วชั้นมีชื่อน่ะโว้ย
อีกาดิ้นไปดิ้นมาจนหลุดจากเชือกที่โดนมัดด้วยแรงโมโห

จากนั้นก็บินมาด่าจินยาวเป็นหางว่าว แถมบินมาจิกจินถึงที่
จึ๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ กา ๆ ๆ จึ๊ก ๆ
โอ้ย ๆ ๆ ไอ้กาบ้า หยุดเดี๋ยวนี้น่ะโว้ยมันเจ๊บ
จินเอามือไล่ปัดแต่มือข้างนึงก็โอบกอดเด็กน้อยไว้กลัวคาเมะจะหล่นเตียง (ชิชะ)
เอ่อ คาเมะจะพูดขึ้นบ้าง แต่ก็พูดไม่ทันอีกาที่พูดมาเป็นชุด แถมพูดเป็นฝ่ายเดียว
จึงทำได้แต่ยอมให้จินโอบอยู่นั่นเอง(กอดอยู่นั่นแหละ เด็กเค้าเลิกร้องไห้แล้ว)
มันไม่ใช่อย่างที่แกคิดน้าาาาา. จินเถียง
เจ้าบ้าไม่ใช่อย่างที่ชั้นคิดแล้วจะให้คิดยังไง นี่แน่ะ !!! ๆ อีกาจิกต่อไป

ปล่อยให้คนกับอีกากัดกันไปดูแล้วก็สนุกดี ฮิฮิ
แล้วเด็กน้อยก็หัวเราะต่อไป หัวเราะกับมิตรภาพที่กำลังจะก่อเกิดขึ้นอีกในไม่ช้า
"พอ ๆ หยุด เข้าใจแล้ว"อีกาหยุดกระพือปีก บินร่อนลงมานอนแผ่บนเตียงข้าง ๆ กัน
"เฮ้อ เหนื่อย กว่าจะเข้าใจได้ ไอ้กาบ้า....."

จินยกมือเสยผมที่ยุ่งรุงรังให้เข้าทรงเหมือนเดิม

"คริ คริ " เสียงหัวเราะขำขันดังออกมาจากคนในอ้อมแขน
"หัวเราะอะไรเจ้าเด็กคนนี้นี่" จินหันมาจ้องหน้าคาเมะเมื่อเลิกตีกับอีกาแล้ว
"ฮิฮิ ก็คนอะไรไม่รู้ทะเลาะตบตีได้แม้แต่นก" หนูน้อยคาเมะหัวเราะท้องแข็งจน

จินอดหมั่นไส้ไม่ได้
"เชอะ!!!" พูดเสร็จก็ปล่อยเจ้าเด็กน้อยในอ้อมแขนออกทันที

"เราไปกันเถอะ ยู" จินเดินไปเก็บสัมภาระ โดยที่มีอีกากระโดดยอง ๆ ตามไป

(ไม่มีแรงบินแล้ว)
"เอ๋ คุณอีกานี่ชื่อ ยูเหรอครับ"คาเมะสงสัย
"อืม เมื่อก่อนมันเป็นคน แต่โดนสาป" จินหันมาพูดให้ฟังแต่มือก็กำลังเก็บของต่อไป

อีกาที่โดนพูดถึงก็มองไปยังพื้นเบื้องล่าง
"โดนสาป!!!" คาเมะได้ยินถึงกลับพิศวง จ้องมองอีกาอย่างหดหู่ใจ
"นายเคยได้ยินเรื่องสงครามศักดิ์สิทธิ์ไหม"จินหันไปถามเด็กน้อย

ข้าวของที่เก็บรู้สึกจะเรียบร้อยแล้ว
"เคยครับ แต่ว่าคุณครับ ...คุณจะเอาข้าวของ ของบ้านผมไปไหนน่ะครับ"

เด็กน้อยคาเมะนี่ซื่อโคตร

"......หุหุ..ก็เอาไปขายไงล่ะ..........." จินฉีกยิ้มกว้างให้

ฟิ้ว!!!! เสียงสายลมพัดคนที่เป็นเจ้าของบ้านและอีกาให้ยืนอึ้งทั้งคู่

"ไอ้บ้านี่เผลอไม่ได้ เอาอีกแล้ว ตายเหอะแกเอ้ยยยยย" ยูที่เป็นอีกา

กระโดดเตะขาคู่เข้าที่ใบหน้าหล่อของจินเข้าอย่างจัง

แอ็ก!!!

ภาพสโลวโมชั่นคนหล่อถูกอีกากระโดดเตะ ปรากฏมาทีละช๊อต ๆ น่าประทับใจจัง
ความภูมิใจของอีกาปรากฎขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายสิ้นฤทธิ์ สลบล้มพับลงไป
"เอาคืนทั้งต้นทั้งดอกเว้ย " ยูยืนเอาเท้ายันหน้าจินซึ่งสลบไปอย่างสะใจ

"เค้าจะตายรึเปล่าครับ" คาเมะผู้เห็นเหตุการณ์เอานิ้วจิ้มแก้มผู้ที่สลบไป กุจิ กุจิ

...นิ่มจังเลยเว้ย...

"เอาเถอะ พรุ่งนี้ก็คงฟื้นเองแหละ ยังไงก็ขอรบกวนนอนซักคืนได้ไหม" อีกายิ้ม
"ได้สิครับ ด้วยความเต็มใจ" เด็กน้อยยิ้มส่งตอบมาให้
"งั้นกระผมนาย นากามารุ ยูอิจิกับเจ้าโง่ฮาเมล จินขอรบกวนด้วยนะครับ"

อีกาทำท่าทางตะเบะให้อย่างขึงขัง

-------------------------------------------

ป่าไม้เขียวชอุ่มที่ร่ำลือกันว่าอุดมสมบูรณ์ที่สุขในแผ่นดินนี้

กลับมีแต่ซากของตอไม้ต่าง ๆ ดูคล้ายกับป้ายหลุมศพ
ที่ปักเรียงกันทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่มีสิ่งมีชีวิต

ไม่มีเวลากลางวัน มีแต่เวลากลางคืน เวลาแห่งรัตติกาล
เวลาที่ปีศาจจากกล่องแพนโดร่าชอบเป็นพิเศษนัก
และจุดศูนย์กลางป่าแห่งนี้คือ หอคอยรัตติกาล

หอคอยที่ถูกชโลมด้วยเลือดมนุษย์นับแสนคนในสงครามศักดิ์สิทธิ์

และผู้ชนะสงครามก็คือ ราชันต์ปีศาจ

ผู้ที่หลับใหลตั้งแต่หมดสงครามก็ให้สี่ขุนพลปกครองแผ่นดินนี้อย่างอิสระ

สร้างความดือดร้อนให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนโลกใบนี้

ท่านอูเอดะ สมุนปลายแถวของเราสืบทราบมาว่า เจ้าชายจินพบจอกศักดิ์สิทธิ์แล้ว

สัตร์ประหลาดรูปร่างน่าเกลียดมีฟันแหลมตัวใหญ่มหีมาวิ่ง

เข้ามารายงานข่าวอย่างนอบน้อมต่อคนรูปร่างเล็กและเหมือนมนุษย์มากกว่า

ติดแค่มีปีกสีขาวที่ด้านหลังมากกว่า
ไม่คิดว่ามันจะสามารถหาได้เร็วอย่างงี้

อูเอดะ ขุนพลผู้นำกองทัพปีศาจกองพันวายุเปรยออกมา
เรารอคำสั่งท่านอยู่ สมุนตัวใหญ่รอฟังคำสั่ง
รอตอนค่ำค่อยบุกแล้วแย่งจอกศักดิ์สิทธิ์มาให้จงได้

ฆ่ามันแล้วเอาหัวมันมาให้ข้า

สั่งเสร็จก็สยายปีกอันงดงามที่งอกมาจากด้านหลังบินขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี

-----------------------
ด้านหนึ่งหลังพุ่มไม้ใกล้ ๆ บ้านเด็กน้อย

วันนี้จะล้างแค้นเจ้าเด็กนั่นให้สาสมเลย ฮ่ะ ๆ

ท่านเดลมีคำสั่งด่วนจากท่านอูเอดะครับ

ม้วนกระดาษถูกยื่นมายังปีศาจที่ถือฆ้อนยักษ์

อืม.. เมื่อรับมาก็อ่านสารอย่างรีบเร่ง
หึหึหึ พอดิบพอดีเชียว ไอ้หนุ่มพเนจรนั่นเป็นไอ้เจ้าชายทรยศงั้นสิ

หึ แล้วไอ้เด็กนั่นก็.
ปีศาจหัวเราะชอบใจ

ร่างปีศาจถือฆ้อนยักษ์กำฆ้อนแน่นเมื่อนึกถึงอดีต
สายตาทอดไปยังบ้านหลังเล็กนั่น

แกฆ่าแม่ชั้นนนนนน ตายซะเถอะ

เด็กน้อยอายุราว ๆ 5 ขวบหยิบมีดทำครัววิ่งพุ่งจะฆ่าปีศาจ
แต่ถูกตบกระเด็นไปชนโต๊ะอย่างจัง
ไอ้เด็กน้อยตนนี้นี่น่าสงสาร ชั้นจะช่วยส่งแกไปหาแม่แกก็แล้วกัน โฮก!!!

ปีศาจส่งเสียงคำรามลั่น เดินตรงไปคว้าคอเสื้อของเด็กน้อย อย่างรวดเร็ว
แม่ครับ ฮือเด็กน้อยหันไปดูแม่ของตนซึ่งแน่นิ่งไม่ไหวติงในขณะเดียวกัน

ร่างปีศาจถือฆ้อนยักษ์หมายจะทุบเด็กน้อยให้ตาย
แง ๆ ๆ แม่ครับบบบบ แง ๆ คลื่นเสียงร้องไห้ดังยิ่งกว่าเสียงใด ๆ ในโลก

ทำให้ร่างปีศาจรีบปล่อยเด็กน้อยเอามืออุดหูอย่างรวดเร็ว

แต่เสียงร้องเข้าหูของปีศาจไปอย่างจังทำให้ปวดหูลงไปดิ้นทุรนทุรายกับพื้น
ไอ้เด็กเวร โอ้ยยยยยยยยยย คราวนี้ปีศาจทนไม่ไหวจึงรีบวิ่งหนีไป

เหลือแต่ร่างเด็กน้อยที่ กอดร่างไร้ชีวิตของมารดาเท่านั้นเอง

.
หึ คราวก่อนประมาทไปหน่อยไม่นึกว่ามันจะมีคลื่นเสียงที่มีพลังแบบนี้

ที่ผ่านมาชั้นมัวแต่รวบรวมกองทัพรับใช้องค์ราชันย์ปีศาจลืมแกไปเสียสนิท

แต่ 10 ปีที่ผ่านมาชั้นยังจำได้ดี หึ ไอ้เด็กเวร หวังว่ามันจะไม่ลืมชั้นหรอกน่ะ
รอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียมปรากฎออกมาต่อหน้าลูกน้องปีศาจนับร้อยที่อยู่เบื้องหน้า

ไปฆ่ามัน!!!!
โห่!!!!!!!!!!!!!!!!!!เฮ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
กองทัพปีศาจนับร้อยตนต่างรุดหน้าวิ่งหมายเข้าโจมตีบ้านหลังน้อยอย่างหึกเหิม

เวลานี้คนข้างในบ้านจะเป็นยังไงติดตามตอนต่อไป